vrijdag 23 november 2007

Youp gelooft in mij
De zaal wordt donker, de kroonluchters worden langzaam opgetakeld (dat kan tegenwoordig in dit net gemoderniseerde theater) en daar staat ie dan. Een klein, dik mannetje (ik citeer). Gewoon, maar ook heel rijk (ik citeer) en daarom niet minder hartverwarmend. Tien jaar geleden was mijn Nederlands nog zo slecht dat ik hem op tv niet kon volgen. Langzaam aan ging het beter en nu zag ik hem voor het eerst met eigen ogen. (En inmiddels kan ik hem ook prima verstaan, trouwens).

Ok, rij één op de galerij is net te hoog en te ver om ook zijn gezichtsuitdrukkingen te herkennen, maar toch. Ik zie hem echt.
En hij maakt me aan het lachen (en vriend J. naast mij ook). Herkenbaar, ouderwets, maar soms lijkt het alsof hij persoonlijk tegen ons praat. Alsof je hem na de voorstelling in de kroeg op de schouder kan slaan en 'Hee Youp' kan roepen. Al laat hij ons na vijf minuten weten dat hij daar een gruwelijke hekel aan heeft, zulke mensen met zulk gedrag.

Na vijftig minuten vertelt hij me over zijn geloof. Zijn geloof in de god Ullikulli. Volgens Youp en de rest van Nederland spel je dat vast 'Oelikoeli', maar in een Duits hoofd zien de woorden er nog wel eens anders uit. Ullikulli dus. En van die God mag hij alles. ALLES. Geen regels, geen verboden. Dus hij houdt heel erg van zijn eigen God. En dus ook van mij.
Blij en met tranen van het lachen loop ik het theater uit.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen