vrijdag 25 september 2009

Dubbele tong

Max groeit tweetalig op.
Althans, is de bedoeling. Zijn eerste woord is al twee maanden 'auto'. Daar kan hij niet zoveel verkeerd mee doen, immers betekent dat in beide talen hetzelfde. Integratie gelukt. Nou ja, voor even.

In het begin was het raar. Ik woon hier al 11 jaar, en spreek inmiddels 14 jaar Nederlands. Zonder accent, durf ik te beweren, al hoor ik er van menig collega nog wel eens een grapje over. Duits spreek ik alleen aan de telefoon of als ik op familiebezoek ben, dus eens in de twee maanden. En dan moet je dus ineens iedere dag, iedere minuut je moedertaal spreken, anders leert Max het niet.

Want dat staat in de boekjes en de wetenschappelijke tijdschriften: spreek je kind aan in je eigen taal, alleen dan kun je alle gevoelens en emoties ook goed overbrengen. Iedere ouder moet in zijn eigen taal met het kind praten, dan zal hij/zij beide talen even goed spreken. Zonder accent.

Maar wat is je eigen taal als je ineens de derde taal (na Russisch en Engels) zo perfect beheerst dat ie net zo goed je moedertaal had kunnen zijn? Ik moest behoorlijk wennen om in het Duits tegen Max te kletsen.

Gelukkig kwam mijn moeder toen een hele week langs en dat hielp. Met een man op kantoor waren we ineens een Duitstalig huishouden in het Gooi, en sindsdien schakel ik automatisch over op mijn oude moedertaal zodra ik mijn zoontje zie.

Nu is het gek als ik naar een plaatje wijs en 'Frosch' zeg, terwijl vriend J. daar een heel ander woord voor gebruikt. Snapt ie dat dan wel? En wat onthoudt hij er uiteindelijk van? Het laat zich nu nog moeilijk raden.

Volhouden, dat is nu het beste advies. Want inmiddels val ik een beetje stil als ik met Max door de stad loop. Als ik in het openbaar Duits tegen hem praat, voel ik me net een toerist. En dus durf ik niet zo goed. Want ik wil geen toerist zijn.

Gehaast gooi ik er dan heel snel een soort excuus in het Nederlands achteraan: "ik voed hem tweetalig op, hoor!"

4 opmerkingen:

  1. Anoniem8:28 a.m.

    Gewoon doorgaan. Pas een verhaal gehoord van een Nederlander in China die z'n kind tweetalig opvoedt. Dacht precies hetzelfde. Zoonlief reageerde altijd in het Chinees omdat ieder ander om hem heen Chinees was. Tot hij bij zijn grootouders in Nederland kwam; toen bleek hij ineens zonder problemen Nederlands te kunnen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem10:43 a.m.

    Hi!
    Zou het omgekeerd ook zo werken?
    Sinds wij in Ruinerwold wonen betrap ik mijn kinderen op ingeslikte "ennen", "ik heb iets nodig of nog erger.."dat zit in mien buze".
    Tot in den treure verbeter ik ze wanneer ik weer een Drentse oerklank hoor.
    Volhoud'n maar!

    groetjes Mariska
    P.s. ik moet nog even kwijt dat ik je blogs erg leuk vind!
    p.s.2 Jaap ook! ook de groetjes van hem!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @anoniem We doen ons best!
    @mariska Leuk iets van je te horen! En dat Drents, dat slijt wel, hoor, denk ik... Heeft ook wel zijn charme, op z'n tijd :-). Groetjes terug!

    BeantwoordenVerwijderen