woensdag 17 maart 2010

Ploeterend door de grote stad

Maandag was ik nog bang dat het te saai zou worden. Nu weet ik niet meer of mijn hoofd nog wel op mijn romp zit. Het is aanpoten hier. Oftewel: ik ben verwend.

Voor mijn werk als camjo heb ik normaalgesproken een auto op de parkeerplaats klaar staan. Ik mag een TomTom meenemen. Ik heb een eigen computer waar ik mee kan werken. Ik spreek mijn eigen reportages in en ben verder van niemand afhankelijk. Soms heb ik zelfs gezelschap van een aardige radiocollega.

Hier niets van dit alles: ik ben op bezoek, maar de enige camerajournalist en moet dus alles zelf uitvogelen. Waar staat de laptop? Derde verdieping. Waarmee monteren? Programma ken ik niet. Auto? "Geen idee, we weten ook niet hoe dat voor jou geregeld is." Dus ga ik met het openbaar vervoer. Dat in Berlijn uitstekend functioneert, mits je niet met camera en statief kilometers ver moet sjouwen. Ik was even vergeten hoeveel je hier te voet moet afleggen.

De concurrentie onder collega's is moordend, want iedereen werkt als freelancer en moet vechten voor een verhaal.

En de mensen in Berlijn? De cafebezitter uit mijn reportage was superaardig, en de mensen op straat ook ongecompliceerd. En aan de telefoon was ik nog het meest verrast: persvoorlichters hebben hier humor. En bellen binnen een half uur gegarandeerd terug.

Later meer. Voor nu mijn eerste reportage van vandaag, die precies 1 minuut voor uitzending op een bandje naar de regie werd gegooid.

> Berliner und der Dreck

5 opmerkingen:

  1. Interessanter Bericht. Ja, es stimmt. Die Konkurrenz unter Freien ist sehr heftig, bei uns im Print sogar noch mehr.
    Humor bei Pressesprechern ist normalerweise üblich, kommt aber auch darauf an, wo. Bei bestimmten Behörden geht es schon stocksteif zu.
    Bei der Radioreportage fiel mir auf, dass Dein Deutsch ein wenig ungelenk und steif wirkt. Man merkt, dass Du Jahre im Ausland verbracht hast. Bitte mehr plaudern, weniger Subjekt-Prädikat-Objekt. Aber das dürfte sich schnell wieder geben.

    Beste Nederlanders,
    sorry, maar als Duitser schrijf ik in een blog van een Duitse natuurlijk Duits. Verder gaat het sneller als je je moedertaal gebruikt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Niet gek voor een stagiaire :-) Grtjs!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem8:37 p.m.

    Knap gedaan Ulrike !!!!!!!!!!!!

    HJ

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tjongejonge alsof je nooit anders gedaan hebt. Nice work! Oh nee: guter Job! Leuk om je ook nog even te zien :-D

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ulrike! Wat een mooi werk. Ik kan het natuurlijk weer allemaal niet letterlijk volgen, maar ik vind het alleen al knap dat je je daar staande houdt. Het klinkt nogal hard, het bestaan van een verslaggever in Berlijn. Waarom alleen die PR teksten van een halve minuut? Ik vind jouw repo's veel leuker, al kan ik wel zien dat je ze niet zelf gemonteerd hebt.

    xsofi

    BeantwoordenVerwijderen