woensdag 28 april 2010

(Camera)Stilte

Soms staat hier niks. Want dan ben ik druk. Gisteren bijvoorbeeld. Ik mocht de gloednieuwe camera testen die sinds een paar dagen het best bewaarde geheim van de redactie is. Het nieuwste van het nieuwste: want er gaat geen bandje meer in.

Een paar weken geleden zat ik nog achter een Berlijns bureau, met stapels groene tapes naast mijn oor. Letterlijk, want de bergen bandjes reikten nog net niet tot onder het plafond. Ouderwets, dacht ik toen.

Terwijl de camera waar ik dagelijks mee draai, ook nog steeds met een minibandje werkt. Dat betekent iedere verslagdag: wachten tot de boel is ingeladen. Ieder shot zie je voorbijkomen; als ik tijd over heb, ga ik ondertussen lunchen. Als de deadline nadert, kijk en schrijf ik mee (genaamd: spotten). De stapels gebruikte bandjes zijn weliswaar wat kleiner, maar nog steeds liggen ze in het zwart-rood op de inlaadstations.

En nu dan eindelijk de verwachte revolutie: de nieuwe camera werkt met een kaartje. 30 seconden en alles staat in mijn projectmap. Hij oogt wat vierkant en voelt nog een beetje neppig, maar de shots zijn steadier, de groothoek nog groter, en de scherpte-diepte mooier.

Ik geef toe: de reportage die ik ermee heb gedraaid en die vanavond de buis opgaat, is nog verre van briljant. De knoppen zitten op andere plekken, mijn vingers en ogen moeten nog wennen.

Maar: ik wil hem hebben! Dus: baas! Koop die dingen! Voor iedereen!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen