zondag 18 april 2010

Un petit peu

Ik kan geen Frans. Ok, ik kan ook geen Italiaans, Spaans of Hebreeuws. Jaloers ben ik op de mensen die in bladen of kranten staan en die zes talen vloeiend beheersen. Wil ik ook!

En vooral Frans had ik best kúnnen kunnen, want ik had het wel degelijk op school. Twee jaar maar, want mijn lerares maakte me het leven zuur en ontnam me ieder spatje vreugde voor die eigenlijk hele mooie taal.

Het lesboek ligt nog ergens op zolder bij mijn ouders, dat heb ik bewaard - ook nadat ik gestopt was met de lessen. Want ik kon er zo goed uit voorlezen. Ik had geen enkele moeite Frans mooi uit te spreken, maar stiekem had ik geen idee wat er stond.

Ook zonder Frans durf ik nog wel in Parijs te komen. Niet zo heel erg vaak, maar toch. Vriend J. en ik zijn er twee keer eerder geweest, maar een paar jaar later ben ik weer vergeten hoe de stad eruit zag. Nu heb ik mijn ogen eindelijk eens goed open gedaan.

We hebben die handige huurfietsen meegepakt en zijn 8 uur lang door de stad getrapt. Notre Dame, Le Marais, Centre Pompidou en Galeries Lafayette. De Champs Elysée was ons veel te vol, maar even verderop: ruimte zat.

En een aantal Rues naar het Oosten opnieuw een groot oud gebouw. Wat zou dit nou weer zijn? Na een uur fietsen zie je het niet eens meer. Al die pracht en praal is gewoon geworden.

En wij maar denken dat Berlijn een gave stad is. Parijs is eigenlijk vele malen mooier. Alleen die taal: dat wordt niks meer.

1 opmerking:

  1. Dr. Klaus Schlupp11:00 p.m.

    Sprachen kann man lernen, und Frauen sollen angeblich sowieso sprachbegabter sein.
    Und Sprachen bringen Umsatz. Die rund 500 Euro, die ich damals für Niederländisch und NT2-Prüfung ausgegeben habe, sind inzwischen längst wieder drin.

    (Sorry Nederlanders, maar met landsgenoten spreek en schrijf ik alleen maar in het Duits)

    BeantwoordenVerwijderen