dinsdag 4 mei 2010

Extra stil

Het is weer zover. Voor één avond sta ik langs de zijlijn.

Ik pleeg geen Duitstalige telefoontjes vanaf de redactie. Als ik een reportage over de slachtoffers maak, vertel ik niet waar ik vandaan kom. Liever niet. Ik hou me stil.

Ik durf te beweren dat Duitsers de betekenis van 4 en 5 mei nauwelijks kennen. Bevrijdingsdag? Bestaat niet voor ons. Herdenken wel, maar onze eigen slachtoffers zijn nog steeds onderwerp van felle discussies in mijn thuisland. Want ook die mogen we niet teveel herdenken. Misschien alleen in de eigen woonkamer. Immers: wij zijn schuld. Voor eens en altijd. Eeuwig.

En terwijl ik elke minuut, alle dagen en maanden voor minstens 60 procent Nederlands voel, spreek en ben - op die ene dag sta ik er volledig buiten.

Ik merk het niet. Collega's doen niet anders tegen mij. Niemand heeft vandaag nog een grapje uitgehaald. Ik word niet gemeden, en ik mag ook net als iedere andere verslaggever over 4 mei berichten.

En toch voel ik me raar om 8 uur 's avonds. Ik ben stil. Misschien wel stiller dan anderen. En zo hoort het ook.

9 opmerkingen:

  1. Tjonge, zelfs jij, de derde generatie, is nog bezig met vergangenheitsbewältigung (daar is niet eens een Nederlands woord voor)... Daar had ik nooit zo bij stilgestaan. Ik vind de Duitsers wel streng voor zichzelf, hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nienke4:22 p.m.

    Mooi stuk, Ulli! Maar ik vind je inderdaad wel een beetje streng voor jezelf..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je bent mijn favoriete Duitse. En een heel lieve Nederlandse.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi beschreven, ik kan me voorstellen dat je je zo voelt, maar waarom zijn de Duitsers zo hard voor zichzelf? De meeste Nederlanders hebben het al lang vergeven, ook de nog levende slachtoffers!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @iedereen: Nou, ze zijn dus zo streng omdat ze dat geleerd hebben. Op school, van je ouders, van iedereen. Het zit in je. Het idee: ik moet me vandaag even wat voorzichtiger gedragen. Slaat nergens op misschien, maar toch is het er.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Er worden vandaag de dag nog steeds gesneuvelde militairen gevonden en geïdentificeerd. Mannen en jongens die opdrachten kregen van de politici in hun land. Als het geallieerden zijn, worden hun stoffelijke overschotten met "pomp and circumstance" geëerd. Als het Duitsers zijn, gaan de resten stilletjes met de nabestaanden mee in een sober kistje. Het zijn altijd de goeden die winnen, en de slechten die verliezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik denk dat ik het wel een beetje begrijp, voor zover dat kan. Wij Nederlanders kennen die gêne ook, denk ik. Of we zouden hem moeten kennen, als we eerlijk zijn. Bijvoorbeeld in die zeer dubieuze eer die de Nederlandse taal ten deel valt met het feit dat "apartheid" het meest bekende Nederlanse woord ter wereld is. Wij waren ook geen heilige boontjes, wil ik maar zeggen.

    Toch denk ik dat het een heel andere gevoelswaarde had gehad als iemand gisteren op de Dam in het Duits was gaan schreeuwen. Misschien was de discussie veel heftiger geweest dan nu, met iemand die eruit zag als wat ooit een slachtoffer zou zijn geweest in de oorlog die we gisteren toch vooral herdachten.

    Je hoort erbij lieve Ulli, bij de bewusten, bij hen die niet willen vergeten. Bij hen die stil waren en zullen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Anoniem3:37 p.m.

    Heel mooi geschreven dit raakt eens mens diep.
    Ik ga dit voorlezen aan mijn dochters.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dank voor dit stukje. Daar leer ik weer van.

    BeantwoordenVerwijderen