maandag 28 juni 2010

De prijs van een boottocht

Mooiere zomerdagen bestaan niet. Mijn linker hand hangt in het water, de rechter houdt leesvoer vast. Blik af en toe op oneindig, de zon brandt.

Even later pauze. We meren af in een plaatsje dat verrassend mooi blijkt te zijn. Prachtige huizen, kinderkopjes, zelfgedraaid ijs. Nooit geweten dat zoiets in Nederland ligt.

We gaan terug, het water op. Richting café. Tijdens de aftrap tuur ik nog zenuwachtig richting oever. De bal is rond, 22 spelers, 90 minuten, maar het begin is cruciaal. Als we zometeen maar een beeldbuis vinden.

Hier gooien we het touw tegen de kade. Nog een klein stukje en dan ben ik verzekerd van een uitzicht op een groen veld, met witte, zwarte en rode stippen.

We stappen binnen en --------------- niks. Geen tv. Geen beeldscherm. Geen Duitsers. Geen voetbal. Het duurt even voordat het binnendringt. Ik ga deze wedstrijd niet zien.
De eerste sms'jes zijn binnen. "Ik wou dat ik kon zeggen dat je niet veel mist, maar dat is helaas niet waar. Nogal spectaculair dit", schrijft vriendin S.

Blijft alleen de telefoon.
Refresh. 1-0.
Refresh. 2-0.
Andere vriendin S. schrijft: "Doelpunt voor Engeland, maar de scheids zag het niet."
Refresh 2-1.
Even geef ik het op. Ze staan vóór, dat is het belangrijkste.

We zitten alweer op het water als ik nog één keer ga kijken. De wedstrijd is bijna voorbij.
4-1 staat er op mijn scherm.

Ik haal opgelucht adem, de rust keert weer terug, mijn hand zakt in het water. En de wedstrijd heb ik 's avonds laat teruggekeken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen