zondag 20 juni 2010

Mee

Als wij langs de weg iemand tegenkomen met een grote rugzak en een bedroefde gezichtsuitdrukking, dan kunnen we het niet laten. Vriend J. en ik nemen graag lifters mee.

Nou komt dat eens in de drie jaar een keertje voor, maar toevallig was het afgelopen week twee keer raak. Op zondag stond een erg jong ogend meneertje in de buurt van Apeldoorn bij het tankstation. Zijn tas was drie keer groter dan hij, en wij zaten samen met zoontje M. in de auto. "Zullen we het wel doen?", vroeg J.
"Waarom niet?", zei ik.
"Nou, nu zitten we hier met mannetje..."

Tuurlijk deden we het. Er was nog plek in de kofferbak en het klonk te schattig hoe die jongen in het Engels begon te stamelen. "Wollen wir Deutsch reden?", vroeg ik hem. Zichtbaar blij stapte hij in. Mannetje M. keek heel even raar op, maar het maakte hem eigenlijk niks uit dat er ineens een vreemde meneer naast hem zat.

Onze lifter kwam uit Köln en was nu onderweg terug vanuit Leeuwarden, waar hij begin september aan een voltijdstudie begint. Uitgestorven was de stad op zondag, zei hij. Het klonk alsof hij zijn keuze nog even ging heroverwegen.

Gisteren was ik alleen onderweg, terug van het werk. Bij tankstation E. vlak achter Wageningen stond ik stil met een haast lege tank. Ik wilde net uitstappen om de slurf in de auto te hangen, maar toen herinnerde ik me: ik was mijn portemonnee vergeten.

En juist op dat moment klopten er dus weer twee lifters op mijn raam. Die hadden nog meer tassen en zelfs campingstoelen bij zich. Maar ja, ik zat zonder geld en zonder benzine, dus ik moest wel.
"Als ik jullie nou meeneem, mag ik dan even 20 Euro van jullie lenen?"

Ook dat trouwens in het Duits, want het bleken twee Zwitsers uit Zürich. Gewillig betaalden zij de kleine tankbeurt en ik bracht hen naar de grens waar ze hopelijk niet lang hebben staan wachten. Goede ruil.

Maar: lifters 20 Euro laten betalen? Dat gaat natuurlijk niet, dan kunnen ze net zo goed met de trein. Dus ik ga het nu overmaken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen