zondag 22 augustus 2010

Und wenn der Sommer längst verweht...

Het is raar met vakantie. Als je gaat, is er die onbestemde voorvreugde (mocht dat geen woord zijn, dan is het een eigen verzinsel gebaseerd op het Duitse 'Vorfreude'). Als je er bent, probeer je de indrukken vast te houden. En vast te leggen met een fototoestel.

Op een avond zit je naar de bomen of de zee of de stad te turen en zeg je tegen jezelf dat je je niet kan voorstellen om volgende week weer in Nederland te zitten. Althans, ik zeg dat wel tegen mezelf.

En dan ga je terug, en moet je weer wennen aan je eigen huis, je eigen tuin. De computer en de televisie gaan weer aan, en de radio sleept je weer terug in je oude werk- en woonwereld.

Dan probeer ik te handelen volgens Goethe. (Gebeurt niet vaak dat ik hier een Duitse dichter citeer en me zelfs zijn werk ter harte neem, maar deze begeleidt me toevallig al heel wat jaren, omdat ik een keer een kaartje heb gekocht, waar dit opstond):

Auch das ist Kunst,
Ist Gottes Gabe,
Aus ein paar sonnenhellen Tagen,
Sich soviel Licht ins Herz zu tragen,
Dass, wenn der Sommer längst verweht,
Das Leuchten immer noch besteht.

Mocht ik nog wat licht geven dezer dagen, dan is het me gelukt. De zomer vasthouden terwijl ik alweer een hele week aan het werk ben.

2 opmerkingen:

  1. Mooi Ullie, dank voor deze woorden. Ik merk dat de herfstdip af en toe stiekum om het hoekje van de deur gluurt of 'ie al binnen mag komen. Misschien toch maar overwegen om deze Goethe-wijsheid op de deur te schilderen :-). Weltrusten!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Voorpret is de Nederlandse term. Mooie foto.

    BeantwoordenVerwijderen