vrijdag 5 november 2010

Berlijnse Breisels

Gelukkig wordt het zondag weer kouder. Dan kan ik namelijk weer wegduiken in mijn nieuwe lievelingsbreisel. Dat zit zo.

Mijn moeder breit al haar hele leven. Nou ja, haar volwassen leven. Net als mijn oma en net als mijn overgrootoma. Die laatste heeft nog tot drie jaar geleden stapels wollen sokken gebreid. Toen was ze 95 en overleed ze, maar haar kunstwerken met altijd spits toelopende teenverwarmer koester ik in een speciale la.

Nou breien volgens mij alle Duitse moeders, oma's en overgrootoma's, maar die van mij kunnen het ook nog eens heel goed. Vroeger hoorde dat bij een goede opvoeding, bovendien kon je daar in Oost-Duitsland makkelijk de creatieveling mee uithangen, want in de winkels was echt weinig bijzonders te scoren.

Van dat handenwerk je beroep maken - dat deed je in de vorige eeuw niet zo gauw. Mijn oma werkte in een ziekenhuis, mijn overgrootmoeder was vroeger boerin, en verdiende op hoge leeftijd nog wel geld met het naaien en verbeteren van kleren.
Mijn moeder koos een baan in een landelijk bekende bibliotheek die ook na de val van de muur bleef bestaan. Een stevige basis en groot geluk voor mijn moeder, maar ieder jaar herhaalde ze ook deze zin: "Als ik het nog eens kon overdoen, dan zou ik een veel creatiever beroep kiezen."

Mijn vader is het daar roerend mee eens, want nog steeds begrijpt hij niet zo goed dat mijn moeder op iedere vrije minuut van haar dag met breinaalden in haar handen zit. Volgens hem kun je zo geen film kijken. Meerdere malen per week probeert mijn moeder hem nog steeds van het tegendeel te overtuigen.

Aangezien ze allesbehalve oud is, bedacht mijn moeder op een dag iets heel simpels. Van haar hobby toch een beetje haar beroep maken, zonder de oude aan de wilgen te hoeven hangen. Ze deed mee aan een beetje life-coachen, sprak met ondernemers en stelde deadlines. Ze ontwierp, breide, frutselde en knutselde en stapte bij winkels in Potsdam en Berlijn binnen om haar spullen in de etalage te krijgen.

Dat lukte. De eerste fabrikaten zijn verkocht. De testversies landen vaak bij mij, en soms zit er iets bij dat tot lievelingsexemplaar muteert. Zoals die rode wegduiksjaal boven links.

Inmiddels heeft ze een website, een webwinkel en breit ze in opdracht. Iedere maand heb ik haar aan de telefoon, want dan heeft ze weer iets briljants bedacht dat natuurlijk nog uitgetest moet worden en waar ik hier verder over moet zwijgen.

Trouwens: ik kan niet breien. Toen ik tien was, fabriceerde ik mijn eerste en laatste sjaal. Ik heb hem niet bewaard, want hoogstwaarschijnlijk was het een gedrocht. Bij mij stopt de breilijn dus. Ik kan draaien en monteren, en een redelijk potje koken, verder reiken mijn handvaardigheden niet.

Voor fatsoenlijke, mooie, bijzondere en unieke Berlijnse breisels, voor sjaals, babyschoentjes, vesten en bolero's, voor persoonlijke breibestellingen moet U dus bij mijn moeder zijn. Ze kan het allemaal.

1 opmerking:

  1. Wauw. Ik wil dat hebben! En toevallig ben ik komend weekend in Berlijn... waar moet ik wezen?

    Groet!
    Neeltje (vriendin van Marijn. Enzo.)

    BeantwoordenVerwijderen