woensdag 10 november 2010

Service met een wel hele kleine letter

Afgelopen weekend vierden we het vrijgezellenfeest van vriendin S. Rijkelijk laat, want ze is natuurlijk al lang getrouwd. Maar aangezien ze dat maandenlang geheim kon houden en wij ineens op haar verrassingshuwelijk stonden, wilden we een bachelorparty natuurlijk niet zomaar overslaan.

We deden het goed en vooral heel kinderachtig. Daar houdt vriendin S. van. Dus begonnen we met pannenkoeken, namen daarna in de schoolbanken plaats en knutselden kartonnen kroontjes. 's Avonds zouden we chique uit eten in een chique en hip restaurant.

Met chique bediening.
Nou. Was de bedoeling. Want de ober leek niet echt enthousiast om de bestellingen van zeventien volwassen meisjes op te schrijven. Hij deed kortaf, vertelde ons op norse toon dat we in plaats van drie gangen maar twee gangen konden krijgen, gaf ons de keus tussen drie gerechten en voordat we ook maar konden zeggen wat we wilden drinken, was hij de trap alweer afgestormd.

Maar ja, als je niet fatsoenlijk de tijd neemt om fatsoenlijk een doodgewone bestelling op te nemen, dan moet je heel vaak terugkomen. Jammer, meneer ober, maar we waren nog niet klaar.

Hij staat pal achter me als ik hem hoor zeggen: "Ik ben zo ziek als een hond en dan krijg ik jullie er ook nog bij."

Flapflap. Waren dat mijn oren? Had ik dit goed begrepen? Had hij dit nu werkelijk gezegd? Met mooi kaarslicht om me heen, gedekte tafels, lege wijnglazen, servetten van damast? Een feestje met een dozijn wonderschone dames en hij floept dit eruit?

Het bleek echt waar. Vriendin S. is een ster in het bijzonder charmant neersabelen van mensen. Dat probeerde ze een kwartier later bij deze ober. "Ik begreep van mijn vriendin dat je net hebt gezegd dat je zo ziek bent als een hond. En dan krijg je ons er ook nog eens bij. Ik denk dat mijn vriendin je misschien verkeerd heeft verstaan. Of niet?" Voor vriendin S. was dit een bescheiden offensief. Bij deze moest ze blijkbaar bijzonder voorzichtig te werk gaan.

Ober heeft nu de enige gelegenheid om het weer goed te maken. Om de rekening betaald te krijgen. Om zijn excuses te maken, te glimlachen, in goede aarde te vallen. Een fijne sfeer te creëren die hoort bij een vrijgezellenfeest.

Niks ervan. "Oh ja, dat was een grapje." Dat is alles wat ie zegt.
De rest van de avond lijkt ie wat beduusd, maar echt beter wordt het niet.

En wij blijven verbijsterd achter. Trekken vergelijkingen met de service in Amerika. Zeggen dat we in Nederland veel hebben meegemaakt, maar dit? Nog nooit.

Uiteindelijk stappen we naar de manager en verklikken die ober. Dat is het minste wat we kunnen doen. Want stel dat ie nog meer mensen hier lastig valt met zijn incompetenties. Nee, we willen niet minder betalen (dat biedt de manager meteen aan), we willen gewoon dat jullie je fucking best doen!

Na T-Mobilegate wordt het tijd voor Service-gate. Vooral in cafés en restaurants. Kan het in hemelsnaam allemaal gewoon aardig? Beleefd? Zoals het hoort? Wanneer is de klant opgehouden koning te zijn?

3 opmerkingen:

  1. Dat is toch wel weer het voordeel van Berlijn; met zóveel horeca kan men het zich niet permitteren vervelend en onaardig te zijn. Conclusie: er is veel te weinig horeca in Nederland want: altijd vol, druk, duur en slechte service...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @vincent: Daar maak ik het wel eens mee dat je 'vergeten' wordt aan je tafeltje. Maar dat is duizend keer minder erg dan wat ik nu heb meegemaakt. Zelfs van de Berliner Schnauze heb ik nog nooit zoiets ongelofelijks gehoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ken het belabberde peil, al at ik van de week met een collega ergens aan een donkere dijk in een koud en winderig Zeeland, gewoon in een hotel-restaurant waar een hoofdgerecht 12,50 kost. Het eten was niet top, maar de bediening subliem: aardig, snel, correct en vriendelijk. Grappig, niet?

    BeantwoordenVerwijderen