woensdag 22 december 2010

Bijspijkeren

Het was er steenkoud. Als je naar je slaapkamer ging, moest je haast rennen, anders bevroor je. Want het grote donkere huis had alleen maar één grote Kachelofen in de huiskamer waar je bij binnenkomst je voeten tegenaan kon houden. We zaten daar met wel zes volwassen stellen en de bijbehorende kinderen, waarvan ik er eentje was.

Ik heb het over Cämmerswalde. Daar ging ik met mijn ouders en hun vrienden naar toe toen ik een jaar of zeven, acht was. Op wintersport. In 'onze' tijd betekende dat nog dat we gingen langlaufen. Want zo heel erg veel hoge bergen waren er niet. En volgens mij ook geen liften. En je moet toch wat met metershoge sneeuw als je op vakantie bent.

Voor mijn gevoel gingen we uren en uren door de sneeuw. Om dan eindelijk te stoppen bij het volgende hutje waar we de handschoenen op de verwarming konden leggen. Het lag vast aan mijn korte beentjes, maar het waren zware tochten. Wel mooi.

Mijn ouders hebben hun lange latten nog steeds, en als in de bossen rond Berlijn genoeg sneeuw ligt, dan gaan ze gewoon weer op stap.

Afgelopen maandag dacht ik: dat kunnen we hier toch zeker ook wel. Op zondag hadden een aantal langlaufclubs zich al verzameld voor mooie tochten door de Utrechtse bossen, en zelfs in de stad werden ze gesignaleerd. En dus lag het voor de hand dat ik dat ook maar weer eens moest gaan doen.

En ik kon het nog! Niet op de wedstrijdmanier, maar recht vooruit. En toch: ik ben niet omgevallen, en ik kon na een tijdje zelfs best wel vaart maken.
En zelfs door de stad ging het goed ;-).

1 opmerking:

  1. Susanne11:41 a.m.

    Leuk!!! Kannst es ja noch! Das Haus in Cämmerswalde steht leider nicht mehr, aber das Flugzeug auf dem Feld gibt es noch und Seiffen hat jetzt bestimmt mehr Gaststätten als damals, ich erinnere mich an ein olle Kaschemme, die als einzige über Mittag geöffnet hatte...

    BeantwoordenVerwijderen