maandag 21 februari 2011

Meerderjarig

Ik moet mijn kast opruimen. Omdat er teveel oude kleren in liggen. Omdat ik zin heb in de lente. En ook al lijkt ie verder weg dan ooit (het is nu -2,1), die kast moet leeg.

En dat is helemaal niet makkelijk. Ik ben namelijk best gehecht aan mijn spullen. Ik weet bij ieder kledingstuk waar ik het heb gekocht en als ik het in mijn handen neem, weet ik ook meteen weer waarom ik het ooit mooi vond. Ook al is het nu eigenlijk gedegradeerd tot een aftands stukje stof.

Bovendien kan ik moeilijk dingen weggooien die niet kapot zijn.
Dus hoe lelijk het shirtje of die rok ook is, ik kan het vaak niet over mijn hart verkrijgen om de boel in een grote grijze zak te stoppen. En dan ook nog in de auto te laden en in één of andere container te dumpen. Zelfs als ik weet dat er dan aan de andere kant van de wereld iemand mee rond gaat lopen. Zal ik 'm dan toch nog even bewaren?

En 'even' - dat zijn ineens enkele jaren.

En sommige stukken zijn tijdloos. Unkaputtbar (niet kapot te krijgen). En die vind ik dan soms nog steeds mooi. Zoals mijn hempje van Calida. Een Zwitsers merk voor ondergoed.

Ik kocht 'm - samen met mijn moeder - toen ik 14 was. Echt. Waar. Ik lieg niet. Het hempje is ouder dan mijn relatie. Het lag in de winkel en in mijn la toen er nog niet eens internet bestond.
Ok, sindsdien is ie niet meer zo zwart als ie was. Eerder donkergrijs. Maar het elasthan geeft nog even goed mee als toen. Is nog steeds stevig. En de glimmende steentjes zijn er nog nooit afgevallen. Alle vijf zitten ze er nog even mooi op als 18 jaar geleden.

Ik draag het hempje dan ook nog steeds. En vergeet wel eens hoe lang ie al in mijn kast ligt. Die gaat er voorlopig ook echt nog niet uit.

Ik denk dat ik maar eens een brief ga sturen naar Zwitserland.
Zouden ze dat willen weten? Hoe lang hun hempjes gemiddeld overleven?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen