zondag 13 februari 2011

Rood

De afgelopen weken was ik met huid en haar en van top tot teen bezig om te wennen aan een ontiegelijk onvriendelijk werkritme. Nou is werken van 5 uur 's ochtends tot half twee 's middags best te doen. Sterker nog - op mijn laatste dag van de ochtendmarathon was ik zo wakker en alert als ik maar kon zijn. En ik begon het net helemaal leuk te vinden. En toch - je lijf lijdt eronder.

Iedere avond om negen uur naar bed; dat vind ik niet erg.
Koken, wassen, Max ophalen - dat gaat allemaal nog wel aardig. En ook spelen met hem lukt prima.

Maar grootschalige lichamelijke inspanning als hardlopen (waar ik net weer goed aan was begonnen) - dat gaat al een stuk minder goed. Om niet te zeggen: gewoon niet.

Armen en benen kunnen de energie niet opbrengen die daarvoor nodig is. Ze geven aan mijn hersens het signaal door: nu even niet. We zijn al zo lang wakker, Ulli. Laat ons maar even met rust. Toe nou!

Nou ja. Daar zit je dan. Zonder beweging.
En omdat je midden in de nacht opstaat en het bloed in je aderen alleen op slakkentempo vooruit slurpt, wordt je huid ook nog eens met de dag bleker. Met op mijn kin rode puntjes, en op mijn voorhoofd ziet het er niet veel beter uit.

Iedere dag voelt als een 'bad hair day', Meneertje Glans gaat eruit en Mevrouwtje Futloos neemt het over.

Nu de langdurige ochtendshift even voorbij is, begin ik de boel weer op te pimpen. De eerste vier kilometer rennen zijn achter de rug. We hebben een nieuwe weegschaal waar vanaf nu iedere dag minder kilo's op mogen verschijnen (want als je lijf moe is en niet mag slapen, dan vraagt ie om de haverklap om voedsel, echt waar!).

En het werd tijd om ook weer eens iets te doen aan die suffe slierten op mijn hoofd.
Tadaaaa! Gebeurd. Ze zijn nu rood. Zie boven.
De kleur van de energie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen