woensdag 9 maart 2011

Terug naar het noorden

Dezelfde gele stoelen met blauwe poten. Zie ik door het raam als ik door de bogen van het Harmoniecomplex kom aangefietst.

Dit is lang geleden, zeg. Maar er is nog steeds niks veranderd. Andere fietsrekken, maar dat was het dan ook. In de kantine liggen dezelfde dienbladen. Met lichtbruin semi-gevlochten ruitjespatroon. Een nog vaak bekende docent van Communicatie loopt de trap op. En ja hoor - hij draagt gewoon dezelfde kleren als toen. Of begin ik nu terug te dwarrelen in de tijd?

Achter de receptie zit nog steeds de dames-wc. En de concierge - ja hoor - dat is dezelfde als negen jaar geleden. Hij lijkt nog steeds op Robert de Niro, schiet me weer te binnen.

De gang aan de rechter kant, met die grote zware zwaaideuren naar de leslokalen - dat was mijn nieuwe habitat toen ik hier in augustus 1998 kwam studeren. Een blik naar rechts, op het prikbord - ja, hier zit nog steeds de studie Engels. En de poster voldoet ook aan mijn verwachting: de studiereis 2011 gaat naar Oxford. Net als in 1999. Opnieuw rond 1 mei.

Even verderop: het lokaal waar ik in 2002 aan mijn postdoctorale studie journalistiek begon. Met z'n zessen zaten we op het puntje van onze stoel, want eindelijk vonden we allemaal een vak dat ons echt interesseerde. Waar mensen uit de praktijk les kwamen geven, waar de grote wijde wereld van de onderwerpen in onze tot dan toe maar minimaal gestimuleerde breinen binnendenderde.

Heerlijk was het.

En nu mocht ik nog een keer komen. En was ik degene die als praktijkdocent werd gevraagd. Een hele ochtend over camjo praten, camjo laten zien, camjo in de hoofden van de studenten planten. Uitleggen hoe het op de werkvloer werkt, hoe snel je kan monteren als het erop aan komt, en waarom het niet alleen een bezuinigingsmaatregel is. Maar één van de allerleukste journalistieke onderdelen.

Ze luisterden. Naar mij. Stelden vragen en het was een vreemde gewaarwording dat ik ook nog eens overal antwoord op kon geven. Omdat ik van mijn werk hou en er dus ook heel enthousiast over ben. Ik kan niet in hun hoofden kijken en weet dus niet wat ze er echt van vinden. Zien ze het zitten? Camjo worden? Zelf draaien, interviewen, monteren?

Terwijl ik toch ook nog zo goed wist hoe ik daar zelf zat, aan de andere kant, in de bankjes. Een camjo-docent was er toen nog niet, maar naar de regionale omroep? Dat zou ik never nooit doen.
Wist ik zeker in 2002.

Sommige dingen veranderen dus toch.

1 opmerking:

  1. Haha, wat leuk! En toevallig, ik mag volgende week gastcollege op Windesheim geven bij mijn 'oude' studie :)

    Leuk om te lezen hoe ze aandacht voor je hadden, hoop dat dat volgende week bij mij ook zo is!

    BeantwoordenVerwijderen