woensdag 6 april 2011

Der kleine Max möchte gerne abgeholt werden...

En toen begon de zon eíndelijk te schijnen en wij reden naar Ikea (ja, vraag me niet hoe dat kan, het ging gewoon zo). Geïnspireerd door een paar nepbloemen in de nieuwste folder, zin in een ritje, geen zin om te koken, maar in Zweedse balletjes - geen idee wat de reden was, maar we gingen, Max en ik.

En in de auto schoot het me ineens te binnen: de ballenbak! Daar zou hij toch zo langzamerhand in mogen? Kinderland? Smaland? Het speelgoedparadijs in de grote blauwe doos. Het leek me wel wat voor mijn zoontje.

Hij knikte toen ik het over de ballen had, en dartelde enthousiast mee. Toen de mevrouw achter de balie vroeg: "Kom je spelen?", knikte hij nog heftiger, nu verstomd, want hij was al onder de indruk.

"Ik zie een kerstboom, mama!" Oh ja, dat moest dat groene ding zijn in het midden, met drie etagères om op te klimmen. Vast heel gevaarlijk, die kerstboom in april.

Ik moest van die mevrouw een formuliertje invullen. Dat deed ik.
Op zich wilde ik Max prima meenemen door de winkel. Hij zou over alle banken klauteren, voortdurend wegrennen, eindeloos met de treinen op de kinderafdeling spelen en in dat ding klimmen dat dicht kan en ronddraaien. Geeft verder niks, ik kan daar heel goed tegen, meestal vind ik hem vanzelf terug. Of hij mij.

Maar het leek me nou eens zo tof om in mijn eentje door de showroom te banjeren en dan op een gegeven moment die stem te horen: "Max Jonkeren wil graag opgehaald worden uit het kinderparadijs...". Te gek leek me dat. Ik bedoel - dat is toch een fenomeen? Hoe vaak heb ik dat al iemand horen roepen? Hoe vaak worden er grapjes over gemaakt?

Voor een mensenleven is het eigenlijk onmisbaar, dat moment. Dat je eindelijk, voor het eerst in je leven, gewoon wordt omgeroepen! Dat - en het vertrouwen dat Max het in dat grote kinderspeelland veel leuker zou vinden dan boven tussen de Björns en de Paxes - maakte dat ik mijn naam in goed leesbare koeienletters op het papiertje zette.

"Oh", zei de mevrouw toen ze mijn briefje zag. "Hij is bijna 3? Dan mag het niet van de verzekering. Sorry."

Bijna 3 - dat had ik er letterlijk zo opgezet. Maar het kinderland is pas vanaf 3 een echt paradijs. Bijna 3 is geen 3. Volgens die mevrouw. En volgens de verzekering dus. Voor die tijd blijven de poorten tot de tuin van Eden dicht. Hartstikke op slot.

Max vatte het erg volwassen op. Hij draaide zich meteen weg en liep richting de trap. Met de houten treinen alweer in zijn hoofd.

Ik daarentegen: hartstikke teleurgesteld. Had ik me voor niks zitten verheugen op de ballenbak. Nog twee maandjes en een paar dagen - dan mag het.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen