woensdag 20 april 2011

Schrik

Alles was normaal.
Toen we gistermiddag van de zon genoten in de stad. Anderhalf uur na dit ijsje zaten we ineens in een ambulance. Terwijl we met z'n tweetjes zo gezellig op het terras van dat ene café zaten, waar ze altijd blauwe autootjes hebben voor 't kroost. We lachten en maakten grapjes.

Max keek richting de kerk en toen bleven zijn ogen hangen. Ik wapperde even, want dacht dat ie gewoon aan het staren was. Maar hij draaide niet bij. Sterker nog, hij begon naar achteren weg te zakken.

Met een hoopje lichaam en een angst die me naar de keel greep, pakte ik hem en rende naar binnen. Of ze iemand konden bellen, want dit had ik nog nooit meegemaakt. Niet met Max. Die altijd gezond is, en nog maar twee dagen van zijn leven koorts heeft gehad.

Een ambulance was onderweg en een medewerker voelde zijn pols. Hij had een EHBO diploma op zak, en ik heb nooit geweten dat ik daar ooit zo blij mee zou zijn.

Hij ademde en zijn pols was goed, maar Max kwam nog steeds niet bij.

Pas in de ambulance lukte het. Spugen, huilen - normale reacties voor een kind dat net ineens hoge koorts had gekregen en nu totaal niet begreep wat hem overkwam.

Een koortsstuip - dat bleek het te zijn. Zeiden de ambulancebroeders. En ook de kinderarts, even later in het ziekenhuis. Nog meer spugen, uitleg en een nachtje ter observatie.

Ik mocht naast hem slapen en 's avonds was hij alweer bijna de oude. Onder de indruk van alle nieuwe dingen om hem heen. Een dikke Paracetamol in zijn lijf en slapen maar. Het ging weer beter.

Het schijnt iets redelijk gewoons te zijn, zo'n koortstoeval. Maar niet als je zoiets nog nooit hebt meegemaakt. Moeilijk om niet in paniek te raken. Om niet als een klein kind zelf te gaan meejanken. De verleiding is groot, maar daar wordt het natuurlijk alleen maar erger van.

Vanochtend mochten we naar huis. Met nog steeds lichte koorts, maar alweer heel wat praatjes keerde Max terug naar zijn eigen vertrouwde speelgoedtreinen.

Alles weer normaal. Bijna.
Ik neem nu eerst maar eens een kopje thee.

3 opmerkingen:

  1. Lonneke10:13 p.m.

    Jeetje wat schrikken zeg! Arme jochie en arme mama.... Wat naar. Maar fijn te lezen dat alles bijna weer goed is!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nienke B.9:58 a.m.

    Pffffff... wat een schrik. Ik kan me voorstellen dat je echt in paniek raakt. Beterschap voor de kleine man. En voor jou natuurlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ken de schrik. In de afgelopen jaren heb ik drie keer een koortsstuip van de kinderen meegemaakt. Vooral de eerste keer is schrikken. Ik dacht dat de kleine er in zou blijven. Wat is het dan heerlijk om medische zorg dichtbij te hebben in dit land. Geniet van de thee en van Max!

    BeantwoordenVerwijderen