maandag 23 mei 2011

De wondere wereld van...

Nee, mijn laarzen heb ik nog niet gevonden.
Maar even iets anders.

Ik ben al aan alles gewend in Nederland. Het warme avondeten, verjaardagsslingers, satésaus, brood dat na drie dagen droog is - het is allemaal vertrouwd en in mijn Duitse bloedbanen gaan zitten.

Maar met een klein Nederlands kindje thuis komen er ineens onwennige taferelen voorbij. Zoals dus kinderverjaardagen.

En met name de zakjes die aan het einde uitgedeeld dienen te worden. Want 'traktaties' - dat is een MUST in Nederland.

Zelf jarig zijn en dan uitdelen - dat is de maatschappelijke norm. 's Neerlands beste winkelketen teert erop, op school wordt het erin gehamerd, de Nederlandse huisvrouw (en ook de vrouwelijke manager, daar niet van) staat te bakken, te naaien, te knutselen, tot ze er dood bij neervalt. Al die kinderen zullen gul worden verwend.

In Duitsland is dat een rare gedachte. Dat je de verjaardagstaart met de anderen deelt - daar kan ik nog een mouw aan passen, dat doen ze daar ook. Maar zelf kadootjes kopen voor de anderen? Terwijl je zelf de jarige bent? Die overladen moet worden met speelgoed, boeken en mooie t-shirts? En dat je moeder dat dan allemaal moet regelen?

Nee, dat kende ik niet.

Al heeft Duitse vriendin S. mijn mijmeringen alweer geloochenstraft. Zij kent het namelijk wel, dat fenomeen. Maar ze woonde dan ook ver ver in het Westen, dicht tegen de Nederlandse grens aan. Zou dat het verschil maken? Dat ze dat in het Oosten niet zien zitten?

In ieder geval heb ik me keurig aan de nationale regels gehouden. Ik heb zakjes gevuld. Met stuiterballen, schuimpjes en verjaardagstoeters. Niet alleen voor de vijf kinderen die gisteren op Max' 3e verjaardag kwamen feesten, maar ook voor de 15 peuterspeelzaalvriendjes.

Hopelijk weten ze het te waarderen.
Want het zijn niet zomaar uitdeelzakjes.

Het zijn de allereerste uitdeelzakjes van deze Duitse moeder.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen