zondag 26 juni 2011

Lezen en dat soort dingen

Wat is dat toch: op vakantie had ik een boek mee. Literatuur. Tip van goede vriendin S. Ze drukte hem in mijn hand en zei: 'Hier. Ik denk dat jij dit wel mooi vindt.'

Vond ik. Zo mooi dat ik de vijfhonderd pagina's in nog geen 7 dagen uit had. En toen had ik dus geen ander boek meer. Was helemaal niet in me opgekomen.

Dom.

Want misschien dacht ik wel: mijn ouders gaan een weekje mee en we hebben een 3-jarige peuterkleuter die gezellig de hele dag tegen ons aankletst en 's avonds pas laat in zijn bed ligt. Dan heb je toch geen tijd om te lezen. Dacht ik. Denken jullie vast ook wel.

Maar dat was dus wonderbaarlijkerwijs niet zo. Ik las gewoon iedere vrije minuut die ik had. Nog vóór het ontbijt, terwijl papa J. en zoontje Max boven hele andere inhoud tot zich namen.

Bij het zwembad, toen papa J. en zoon Max met de opblaasbare krokodil in de weer waren. En 's avonds, na tienen, terwijl mijn ouders zich beklaagden dat we ook best een keertje met elkaar zouden kunnen praten.

Maar lezen vond ik leuker.

Dat lukt me dus alleen op vakantie.
Terwijl ik thuis dus ook iedere vrije minuut datzelfde boek zou kunnen vastpakken. Vóór het ontbijt zou kunnen lezen, 's avonds vanaf 9 uur wel minstens twee uur verder zou kunnen gaan.
En toch ligt de volgende, vrij dunne roman nu op mijn nachtkastje. Op de kop. Op pagina 4. Dat schiet niet echt op.

Is het dan toch de was die je thuis moet doen? De vaatwasser die je moet vullen? De spullen die je voor de volgende dag moet klaarleggen? Dat televisieprogramma dat eigenlijk geen reet aan is, maar waar je toch aan vast blijft kleven? Al die reacties op Facebook die je nog moet lezen? Terwijl je daarna altijd denkt: het afgelopen half uur had ik eigenlijk wel beter kunnen besteden. Bijvoorbeeld door te lezen.

De exacte verklaring heb ik niet.

Wel had ik in onze tweede week dikke mazzel. Want nog steeds wilde ik een nieuw boek. Voor op de boot. In een taal die ik zou kunnen lezen. (En dat is dus niet Frans).

Maar we sliepen gelukkig een nachtje bij een Zwitsers-Frans stel. We waren de eerste gasten in hun net verbouwde vakantiewoning. En toen we aan het voor ons bereide overheerlijke ontbijt zaten, durfde ik het te vragen: Of zij misschien een Duits boek had? Om uit te lenen? Voor op de boot? Over een week zouden we weer aanmeren in hetzelfde dorpje en dan zou ze het terug krijgen.

Ze had er één. En ook echt één Duits boek in haar boekenkast. Ik had 'm nog niet gelezen en zij vond 'm destijds steengoed. Bij gebrek aan beter geloofde ik haar en ik werd niet teleurgesteld.

Wederom 500 pagina's verder hing ik het boekje in een plastic zak (en een welverdiend kadootje) een week later aan hun deur. Ook dit boek was een echte aanrader.

Ik nam me voor om thuis op dezelfde voet verder te gaan. Maar zie boven: pagina 4 dus.

Morgen ben ik vrij. Na mijn weekenddienst.
Het wordt echt vakantieweer.

En dus wil ik maar één ding: eindelijk verder lezen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen