woensdag 17 augustus 2011

Naar school

Tjongejongejongejongejonge.
Wat is dit anders.

Voor het eerst heb ik vandaag eens goed rondgekeken op een Nederlandse basisschool. In een gemiddelde witte nieuwbouwwijk. Met alleen maar schattige blonde en brunette kindjes wiens ouders goed verdienen en in mooie huizen wonen.

De directeur ontving mij in zijn kamer. Achterovergeleund, met zijn handen achter zijn hoofd. Relaxt.
Hoi, ik ben Wil.
Hoi Wil.

Wil houdt een gezellig praatje en laat me dan de school zien.
Hoe gaat dat dan eigenlijk?, wil ik weten. Na je vierde verjaardag meteen naar school? (dat alleen al vind ik raar, want in Duitsland heb je voor je zesde verjaardag nooit ook maar één voet binnen een school gezet). En wat leren ze dan?

Wil doet zijn best om het me uit te leggen.
Er vallen termen als 'hoeken' en 'planborden', terwijl ik verwachtte iets over 'lezen' en 'schrijven' te horen. Niks ervan.

We lopen door de verschillende groepen (je mag ook overal inlopen, alleen al dat vind ik fascinerend. Ook als je buiten blijft staan, kijk je door mooie open ramen bij iedere groep naar binnen.). Kinderen zitten aan brede tafels, die tegen elkaar staan in een rechthoek. Allemaal daar omheen, in drie of vier groepjes. Het is gezellig binnen. Eén meisje staat bij de kookhoek (er zijn ook bouwhoeken, autohoeken, noem maar op...), één meisje ligt op een matras in de hoek. De rest luistert aandachtig.

Mijn eigen (nog tamelijk socialistische) basisschooltijd begon in 1985/86. Het systeem: bankjes waar je met z'n tweeën aan zit, vijf of zes rijen achter elkaar. En dat drie keer. Ieder kind zat tamelijk stijf op zijn eigen stoel. Met de ogen getrokken door middelpuntvliedende krachten naar het groene bord en de juf vooraan. De juf die we gewoon moesten aanspreken met 'Frau Haupt'. (En dan was 'Haupt' dus haar achternaam, voor de duidelijkheid.).

Het schooljaar begint voor alle Duitse basisschoolkinderen in principe op 1 september. Dat gaat dan gepaard met een feestje en een reuze te gekke grote Schultüte (ik ben er nog steeds voor om deze Duitse traditie in Nederland in te voeren, dat hoort hier helemaal thuis, ben ik van mening).

Na dat feestje begon in ieder geval voor mij de 'Ernst des Lebens'. Meteen letters leren schrijven en lezen. En rekenen. Na een aantal maanden werden alle kinderen geacht op hetzelfde niveau te zijn. En zo ging het eigenlijk zes jaar lang.

Hoe anders is het hier. 'Wanneer leren ze hier eigenlijk lezen?', vraag ik aan Wil. 'Dat is heel verschillend. Kijk, dit meisje daar kan al lezen. Zij krijgt meteen een boek in haar hand gedrukt. En andere kinderen leren het hier stukje bij beetje.'

Ok, dit is dus definitief totaal anders dan dat wat in mijn hoofd nog steeds 'school' betekent. Het individualisme zegeviert.

Nou zou je kunnen zeggen dat ik dat als discipline-klassikaal-onderwijs-liefhebbende-Duitse afkeur, maar niets is minder waar.
Alle kinderen hadden hun eigen taken. Alle kinderen waren rustig. Alle kinderen luisterden. En alle leraren glimlachten. Discipline? Tot de orde roepen? Neu hoor.

Misschien hadden ze een goede dag.
En het is maar een eerste indruk. Maar ik ben echt benieuwd hoe dat zal gaan, vanaf komend jaar mei.

Zo raakt een Duitser in Nederland nooit uitgeleerd.

1 opmerking:

  1. Haha, ze hadden waarschijnlijk idd een goede dag en je bent waarschijnlijk ook op een goede school gaan kijken. Succes met de volgende stap in het leven van Max.

    BeantwoordenVerwijderen