woensdag 26 oktober 2011

Buikverhalen

Daar is ie dan. Het bewijs dat ik de afgelopen weken mijn carrière als draaiende meisjesvrouw redelijk succesvol weer heb opgepakt. Terwijl ik deze keer toch echt wat extra bagage mee moest torsen.

Voor de foto heb ik de rugzak die er eigenlijk bijhoort, en de grote lange statieftas maar even weggelaten. Die dikke buik kon ik niet in de auto zetten en dus moest ie mee hollen en rennen en klimmen.

Want de Koningin bezocht haar oude school in Baarn, en waar zij gaat, staan camera's en fotografen. En waar die zijn, heb je ook persvakken, afzettingen en strenge voorlichters die aan je jasje trekken als je teveel je eigen gang gaat.

Nu zeggen jullie misschien: waarom laten ze haar die haastklussen draaien, terwijl ze bijna verlof heeft? Nou, omdat ze dat zelf heel erg graag wilde. Want de Koningin van heel dichtbij zien, dat blijft leuk. En bewijzen dat je ook een late klus nog aankan, terwijl je je eigenlijk al rollend over straat voortbeweegt - dat vind ik dan dus nog een mooie uitdaging voor mijn laatste draaidag.

En ook al had ik collega L. mee die behalve haar radiomicrofoon ook af en toe mijn statief voor me droeg, moest ik op de cruciale momenten gewoon zelf heel snel van hot naar her.

(Dat werkt zo: Koningin komt aanrijden, stapt uit de auto, vriendinnetjes kijken naar haar en praten over haar. Dat gebeurde zo'n beetje op drie verschillende plekken, met hekken daartussen dus. En als het snel moet gaan, kun je niet anders dan eroverheen klimmen. Anders heb je dat ene shot gemist. En dat kan natuurlijk niet. Alles voor het beeld.)

Ik vergat mijn buik dus eventjes voor zo'n anderhalf uur. Werkte prima.

Pas in de auto bedacht ik me dat er iets heel erg bols onder mijn A-lijn jasje zit. Twintig minuten pauze en daarna exact 1 uur en een klein kwartiertje om het hele verhaal te monteren aan mijn bureau.

En ook dat is gelukt.

Net als mijn andere verhalen die ik de afgelopen weken heb gedraaid. Daar had ik doorgaans wat langer de tijd voor en dus ben ik soms wel heel erg langzaam bij mensen naar binnen en naar buiten gelopen. Ik heb me soms laten chaufferen (maar lang niet altijd) en ook collega's thee of chocolademelk laten halen. Waarvoor alsnog mijn dank op deze plek!

Omdat ik donderdag nog maar één dagje te gaan heb en die rustig en kalm achter een bureau zal doorbrengen, hier nog even mijn (niet geheel compleet) lijstje met mijn dikkebuikverhalen.
De dikke buik gaat nu rusten.
En de camera even naar zolder.

4 opmerkingen:

  1. Ulli! Respect! Het wordt waarschijnlijk een enorm avontuurlijk kind. Fijn verlof! Anne

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Succes met de laatste loodjes, mooie reportages!! Groetjes Peter Bakker

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Da kriegste doch den "Geschafftstift"!!
    Einen schönen "Urlaub".
    Mamix

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik mis je nu al... Succes met de laatste loodjes!

    BeantwoordenVerwijderen