Ik word er nog goed in ook

Mijn overgrootoma zou trots op me zijn. Daar werd ik vroeger altijd wakker van een ratelende naaimachine naast mijn oor. Ze had maar twee kamers, en de slaapkamer was tevens de naai-, stoffen- en knopenkamer. Waar ze geld verdiende met het verstellen van broeken en rokken.

Kleren ga ik me niet aan wagen, maar met een oude naaimachine ben ik inmiddels best bedreven in het fabriceren van rechte naden. En ook stoffen op maat knippen gaat steeds makkelijker. (Ritsen, die zijn echt heel lastig, kan ik nu uit ervaring zeggen. Maar nog een stuk of vijf, en ook dat kost me geen moeite meer...).

Nu ik wat meer uren thuis te besteden heb, kan Max eindelijk van zijn eigen überhippe en echte Berlijnse Straßenbahn-kussen genieten.


Is het gelukt om van die andere wonderbaarlijk mooie stof een kussenhoes te naaien.


En is zelfs het boxkleed met twee verschillende stofkanten mooi geworden. Met dank aan Frau Tulpe en de behulpzame dames van deze winkel.


En met dank aan mijn brein, mijn oude machine en mijn vingers, die me gek genoeg bij dit soort nieuwerwetse craftingdingetjes niet in de steek laten (zo heet dat namelijk tegenwoordig: dingen met de hand zelf maken. Crafting. Klinkt toch een stuk leuker dan 'handarbeid', dacht u niet?)

Ik leer het sneller dan ik dacht.