maandag 16 januari 2012

Melkzuur

Als ik uit bad wil komen, moet ik me weer optrekken aan de kraan. Als ik de trap neem, vertrekken mijn gezichtsspieren bij iedere stap. En als ik iets opraap van de grond, dan lijkt het wel alsof die dikke zwangere buik er nog steeds zit.

Waar dat aan ligt? Ik heb gesport.

En dat hakte erin.
Ergens - begin vorig jaar, in een ver verleden - was ik een ranke en actieve amazone die regelmatig op de fiets zat en makkelijk een sprintje naar een trein kon trekken. Toen het buikje met Lotta erin steeds verder naar voren groeide, staakte ik alle sportieve inspanningen. (Behalve dat ene ritje op de racefiets, waar ik eerder over schreef).

Mijn benen transformeerden in het laatste kwartaal van 2011 tot twee met vocht gevulde puddinkjes en hoe het met mijn conditie was gesteld, wilde ik liever niet meer weten. Alles wat er aan beweging nog uitkwam, had te maken met minimale buigingen van ledematen, bij voorkeur in een horizontale houding. Sport kon je dat in ieder geval niet noemen.

Maar nu - meer dan zes weken later is de kraamtijd ook echt officieel voorbij, en bovendien voel ik me al minstens drie weken weer redelijk fit - kon ik er niet meer omheen: er moet en zal weer getraind worden.

Waarom?

Ten eerste: omdat er toch nog wat kilo's af moeten, wil ik weer definitief op mijn oude 'ik' lijken. Borstvoeding helpt een beetje, maar zorgt toch echt niet voor een strakker lijf.

Ten tweede - en dat is in dit geval veel belangrijker - gaan we midden maart een weekje skiën. En dan moeten mijn benen, mijn armen en mijn buik het weer doen. Anders kan ik niet eens van de blauwe piste af.

Aangezien het buiten te koud is om te fietsen en ik bovendien nog moeilijk weg kan bij mijn baby, ben ik begonnen met een sportapp. Ik heb de categorie 'get strong' gekozen en moet me nu dus door een tiental oefeningen worstelen. Waarbij een vrouwelijke stem me aanmoedigt en hoopvol roept: "15 seconds, come on, you can do it!".

Dat helpt, kan ik jullie vertellen. Ik heb me een slag in de rondte gesprongen en gedanst en gerekt afgelopen zaterdag. Op één oefening na lukte het allemaal. Maar nu heb ik het melkzuur dus niet alleen op mijn schouder liggen, maar giert het ook al twee dagen door al mijn lichaamsdelen.

Ik weet weer wat spierpijn is.
De eerste 'reward' heeft de app mij al toegekend, voor het allereerste half uurtje trainen.

Nog 10 keer sporten en dan ben ik 'champion'. En 35 trainingseenheden verder mag ik mezelf een 'Young Gun' noemen.

Dat lijkt me voldoende motivatie.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen