dinsdag 27 maart 2012

Bergkinderen

Het sneeuwt. De laarzen zijn van hard plastic, met rode sluitingen die je iets te strak kan aanspannen.

De jassen zijn dik, dikker, dikst. Ze moeten een helm op. En een duik-, oh nee, skibril. De rand drukt zwaar op de kleine neusjes, hun gezichtjes zijn voor twee derde bedekt. Ze kunnen nog net 'pap' zeggen.

En dan zijn we nog niet eens klaar. Als de deur open gaat, moeten ook nog de handschoenen aan. We gaan een enorme bult op, en dat je dan alleen de tenen van de skischoenen in de sneeuw moet rammen, dat is aan kinderen van 4 en bijna 4 niet uit te leggen.

Ze strompelen naar boven. 'Ik wil niet meer!!!', schreeuwt de eerste. 'Ik kan niet meer!!!', huilt de tweede.

Even later zijn we vol goede moed op weg naar de skischool. Ze zitten inmiddels op de slee en kijken best blij rond.

Duurt vijf minuten.

'Aaaaaaauuuuuuw!'
Een voetje is onder de slee terecht gekomen. We moeten een stukje lopen, bergafwaarts haalt de slee ons anders in. 'Mijn benen zijn moooooeeeee, ik kan niet meer.'

Als het leven tegenvalt, doet alles zeer. Tuurlijk. Begrijpen wij ook wel. En onderdrukken ons Godverdomme-stel-je-niet-zo-aan dat even door het hoofd schiet.

We blijven positief. De sneeuw dwarrelt verder, de weg naar de skischool lijkt eindeloos met twee kinderen die nog niet kunnen skiën. Nog lang voordat de les is begonnen, zijn ze al bekaf.

Halverwege worden we gered door een aardige Zwitser met een sneeuwscooter. Kinderen blij, wij blij.

Die scooter is onze redding. Want echt - zelfs na al deze barre helletochten - willen ze hun ski's vastklikken en meedoen met de pizzapunt-lessen van juf Marjolein.

Wij vragen nogal wat van onze kinderen. Wonderbaarlijk dat ze uiteindelijk naar huis gaan met een groepsfoto en een medaille.

In het Duits heet dat: 'zwingen zu ihrem Glück'. Later zijn ze ons hopelijk dankbaar voor al die moeite.

1 opmerking: