dinsdag 24 april 2012

Voorlopig...

...zijn we er nog wel even. En moeten we aan de bak.
Want dit is definitief mijn laatste weekje verlof.

Nog een paar keer laat opstaan.
Geen wekker.
Tot het middaguur in pyjama rondlopen.
Naar mijn baby glimlachen in de wetenschap dat ik nergens naar toe hoef.

Nog één week zonder files.
Geen hollen en rennen naar de peuterspeelzaal of de oppas, maar gewoon calma calma.
Bladeren in een boekje. En even later in een andere, gewoon omdat je de tijd hebt.

Maar tussen al die traagheid door kom ik gewoon weer op gang.

Die laatste weken heb ik het nieuws bijvoorbeeld niet meer buitengesloten.
Günter Grass, de Franse verkiezingen en het kabinet - de dagelijkse portie wereldnieuws drong de bovenkamer binnen en ik slurpte haar gretig op.

Kan ook niet anders, met al die binnenlandse ontwikkelingen. Afgelopen zaterdag merkte ik het: mijn brein stond onmiddellijk op scherp toen ik bij mijn schoonouders binnenwandelde en Rutte op de buis zag.

De nieuwsfeed in mijn hoofd sprong aan, lampjes gingen op groen, ik was nu al benieuwd naar de kranten op maandag en heb die gister dan ook letter voor letter gespeld.

De uitzendingen van RTV Utrecht worden weer dagelijkse kost, mijn werkmail stroomt al geruime tijd zichtbaar binnen op mijn mobiel. En wordt vervolgens verwerkt en verspreid door mijn eigen neurotransmitters. Gaat goed daar boven in mijn kop.

Ik verheug me op de eerste werkdag. Net als na een lange zomervakantie.
Volgende week dinsdag mag ik weer.

Knallen!
(Op mijn vrije dagen staar ik dan weer lekker naar ons grote en ons kleine mormel.)

Eindredactie. Verslaggever. Volgende week ben ik er weer!
Heel veel zin in!



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen