donderdag 19 juli 2012

Angekommen

We zijn er.

Vier dagen inpakken met de allerliefste schoonouders (want wie wil nou bij zoiets helpen, wees eerlijk. Nou, zij wilden dat dus.)
Één ochtend de vrachtwagen inladen met zwager A. en neef R. Die laatste ging hem halverwege de dag ook besturen, dus ook zonder hem waren we er nooit gekomen.

Aankomst in Berlijn: 23.15 uur.
Terwijl moeders de vrouw vrij naar het motto 'Vrouwen en kinderen eerst' rustig en gezellig met de trein naar de hoofdstad banjerde.

Volgende ochtend: alles uitladen.
En dan om half twee meteen weer terug; de vrachtwagen inleveren.

Boven in onze woning kwamen we erachter dat het belangrijkste doosje met alle schroeven nog in een lege kamer was achtergebleven. En dus konden de meubels pas twee dagen later in elkaar worden gezet. Gelukkig was daar nog 'Hotel Mama' waar we de eerste drie nachten mochten logeren.

En wederom dezelfde schoonouders die eigenlijk hun vakantie aan ons opofferden. Met hun caravan trokken ze naar een camping in de buurt om regelmatig aan te komen waaien en te helpen met uitpakken, ophangen, schoonmaken, inrichten, sorteren, weggooien en nog meer van dat soort verhuisperikelen.

En toen? Ja, toen sliepen we ineens ergens anders.
In een andere stad. In een ander land.
Bekend en bemind, maar als je er dan bent - is het toch weer zo anders.

We zijn weer aan de slag; het alledaagse begint.
Max went op de kinderopvang.
Wij wennen aan ons nieuwe uitzicht.

Aan de bouwmarkten.
Aan de Ämter (alle Berlijnse instanties; die we voor van alles en nog wat nodig hebben. En die van ons van alles en nog wat nodig hebben. Vooral formulieren.)
Aan de stoplichten.
Aan de opstoppingen.

Ik wen ook aan mijn nieuwe bestaan als freelancer (waar te beginnen eigenlijk?).
De ficus went aan zijn nieuwe plek bij het raam (en verliest eerst nog even wat blaadjes).
En Lotta is eigenlijk overal al aan gewend. Handig, die baby's.

Hopelijk zijn de to-do-lijsten met serieuze zaken snel afgewerkt.
Dan kunnen we eindelijk beginnen aan onze Berlijn-lijst.
Want er is nog zoveel geweldigs te zien en te doen!

We zijn er!

2 opmerkingen:

  1. Jetzt so in Berlin, könntest du doch auch auf Deutsch bloggen, oder? Dann ist es für uns leichter. Nun können sich mal die Holländer beim Lesen anstrengen ;-)
    Einen guten Start wünsche ich euch! Auch eine Ulrike.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. We tellen op de redactie rustig verder af, nog DRIE jaar en 335 dagen en je bent er weer. Kein Probleem!

    BeantwoordenVerwijderen