zondag 22 juli 2012

Berliner Sommersonnenschein

Daar was ie. Een zomerzonnige zondag. Eindelijk.
Na al het sjouwen, uitpakken, nadenken en organiseren lieten we de boel de boel en begonnen aan ons dit-is-leuk-en-dus-gaan-we-het-doen-lijstje. Genieten van het leven.


Erste Anlaufstelle: Mauerpark.
Ik wist dat dit een magneet is. Voor Jan en alleman, maar vooral voor alle toeristen. Maar ik had het park nog nooit zo vol gezien. Ik ben er eerder geweest, vaker zelfs, maar toen was er steeds maar een enkel kleedje met een zonaanbidder erop.

Op zondag verandert deze groenstrook in een speelweide met rommelmarkt en een open air karaokebar. Terwijl dit vroeger gewoon braakliggend terrein tussen Prenzlauer Berg (Oost) en Wedding (West) was. Doorkruist door een muur en voor niemand bijzonder interessant. Eigenlijk heeft het ook nu weinig weg van een klassiek park. Het is meer een doorgangsweg tussen twee verschillende wijken.

Met een rommelmarkt waar geen doorkomen aan is. Althans - niet als je met een jongen van 4 en een baby op stap bent. En toch: er zijn prachtige dingen te koop; ik kwam vanwege de drukte maar tot de derde stand, maar heb toch een prachtig Kleinod (=hebbedingetje) veroverd van de Unikatkantine.


Je hoort er bovendien alle talen van de wereld. Je kan crashen in café Mauersegler (ook in de winter open) of in café Schönwetter in een strandstoel onderuitzakken.

Je moet dan wel Bargeld hebben. Cash. Op zak. Want pinnen - dat is allesbehalve gewoon in Berlijn. In heel veel cafés kun je nog steeds alleen maar met muntjes en papiergeld betalen; je bankkaart is er weinig waard. En als je het uit de muur wilt trekken - dan zijn er helaas weinig geldautomaten. En wel heel veel mensen die er eentje nodig hebben. Dus duurt het even voordat je je geld in ontvangst kan nemen.


Maar de zon maakte vandaag alles goed. En de robot die op luchtdruk werkt. In elkaar gezet door een ingenieus mannetje die hem al jaren tot leven wekt met een afstandbediening. Een schouwspel voor volwassenen en kinderen - en daar geef je terecht wat extra kleingeld voor.


De Oderberger Strasse ligt even verderop en is nu een walhalla voor toeristen die in pittoreske cafeetjes een Milchkaffee willen drinken en Waffeln willen eten. Een paar jaar geleden liep ik hier nog tussen de grijze huizen. Met kogelgaten. Inmiddels stralen hier roze en lichtgeel-met-wit gerestaureerde klassieke panden; prachtig, maar de geschiedenis is ver te zoeken. Die vind je misschien nog een beetje in de retro meubelzaken zoals VEB Orange, een verbastering van de oude volkseigen bedrijven in de DDR. En her en der zijn er nog oude grijze panden, vervallen. Je moet ze goed bestuderen, want ook die zullen verdwijnen.



Met de tram gingen we uiteindelijk verder. Naar één van onze lievelingsplekken aan de oever van de  Spree. Het Monbijoupark. Vlakbij de grote musea, dichtbij een heleboel leuke winkels, dus ook hier stikt het van de toeristen. Maar die zijn gematigder. Rustiger. Ze gedragen zich onopvallend. Gaan op tussen de tangodansers die in de Strandbar Mitte iedere zondag hun 'Tanzbein schwingen'.


Een paar jaar geleden was hier nog echt een strand. Met korreltjes tussen de tenen en cocktails. Het zand is verdwenen; wat ik aanvankelijk erg jammer vond. Maar de sfeer is gebleven. Palmbomen, een dansvloer, lekkere pizza uit de steenoven, drankjes, even verderop een grote speeltuin, een openbaar zwembad voor kleine kinderen, daarnaast een amfitheater, een basketbalveld, een voetbalveld en een beachvolleybalveld. Alles op één minuut loopafstand van elkaar. De S-Bahn rijdt af en aan boven op de brug - hier kun je gewoon verder niets meer aan toevoegen. Ultiem genot. Meer dan dit heb je niet nodig.

Wij niet in ieder geval.
En ook onze kinderen niet. Die vielen na zoveel indrukken als een blok om 8 uur in slaap.

Waarom we ook alweer naar Berlijn zijn verhuisd?
Voor dit soort dagen dus. Heerlijk.

2 opmerkingen:

  1. Ok, ok, we komen wel een keer langs... :-)

    BeantwoordenVerwijderen