dinsdag 21 augustus 2012

Urlaub

Het is jeugdsentiment.
Twee weken lang op het witte strand. Volleyballen. Als je er zin in hebt. Boekje lezen. Als je daar zin in hebt. Een haast turquoise zee, blauwe lucht daarboven. En verder schelpen en witte bolletjes met salami. En een stukje komkommer.
Zo ging het altijd. Vroeger. Toen ik klein was.
Want vanaf mijn eigen babytijd kom ik al op het strand van de Oostzee. Ik ben om de hoek geboren, en ieder jaar stond (via het Oost-Duitse electronicabedrijf waar mijn vader werkte) een vaste caravan met voortent tot onze beschikking.

Altijd dezelfde camping. Altijd dezelfde caravan.

Destijds bestonden de wasruimtes uit niet veel meer dan een harde oneffen betonnen vloer en een kraan waar alleen maar koud water uit kwam. Als het regende of onweerde (en in mijn herinnering was dat vaak), stond de halve camping onder water. Het heeft mij er nooit van weerhouden om ook nu nog te gaan kamperen, maar ik kan me enigszins indenken dat mijn ouders het voor altijd hebben afgezworen.

De Oostzee en haar stranden daarentegen - dat is een vast onderdeel geworden van onze familie. We zijn er niet ieder jaar;  maar eens in de twee jaar toch echt. En dat is nog belachelijk weinig, want het is maar 2 en een half uur rijden vanaf Berlijn.

Ik durf te beweren: bijna nergens anders in Europa is het zand zo wit. Zijn de zandkorreltjes zo fijn. Is het water zo mooi helder. Het is ook minder zout dan de Noordzee of de Middellandse Zee. Dus als je na die ene verkoelende plons (die wel enigszins moeite kost, want het water was koooouuuuudd...) weer aan land stapt, kun je gewoon in de zon gaan liggen zonder een witte zoutwaas op je huid.
Ook van de getijden merk je hier maar een klein beetje iets. Het zand waar je op ligt is de ochtend daarna nog gewoon even droog. Eb en vloed: hier zijn ze verwaarloosbaar.

En aan het strand grenst vaak het bos. Met oude bomen die krom liggen van de wind; daarachter verscholen her en der een prachtig (chique) hotel en een paar vakantiehuisjes. Niet te vol gebouwd, maar na de val van de muur met smaak en beleid neergezet.

Gekampeerd hebben we deze keer niet. Nu huren we huisjes waar iedereen meteen inpast en waar we 's avonds vermoeid onze benen op het terras kunnen strekken.

We zijn maar één weekje weggeweest. Op het strand kon ik niet zoveel boeken lezen als vroeger (omdat een baby en een jongen van 4 ook wel wat aandacht vragen...), maar ik heb daarom niet minder genoten.

Laten we nou ook doen wat we ons zo vaak voornemen: er snel weer naar toe gaan!



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen