dinsdag 25 september 2012

Nederland, oh Nederland

Daar gingen we dan. Een heel weekje 'Holland', zoals Max het tegenwoordig noemt. Alles even andersom. In Berlijn instappen, bij de grens uitstappen en dan met de auto verder naar Drenthe waar onze logeerbedden staan.

We zijn nog maar twee maanden weg, maar het voelde nu al een beetje vreemd. Vanuit het Noorden stap ik in de trein naar de Randstad en de polders die buiten voorbij trekken, lijken ineens minder vertrouwd. Ik wandel door Amstelveen, onderweg naar vriendin L. en bedenk me: twee dagen geleden stond ik nog te draaien op een school in Falkensee, een plaatsje ten westen van Berlijn, waar ik nog nooit eerder was geweest. Van Falkensee naar Amstelveen - ik vind het niet zo voor de hand liggend.

Dat heeft een vervreemdend effect - zulks heen en weer. Mooi, daar niet van. Prachtig dat het allemaal zomaar kan. Maar toch ook gek. Verder van Amstelveen naar Amsterdam, naar de verjaardag van vriendin S. Ook zo bekend en normaal, voor een paar uurtjes ben ik weer echt even in Nederland. Zoals het altijd voelde.

Tot ze mij de volgende ochtend afzet op het station in Hilversum. Hier heb ik ook gewoond en lang gewerkt. Een heleboel vrienden en bekenden stappen hier iedere dag uit. De normaalste zaak van de wereld dus dat ik hier nu sta. En toch, en toch: het voelt anders.

Ik stap in de volgende trein. Ook de wandeling van het station naar de redactie in Utrecht is apart. Tuurlijk; normaal gesproken kwam ik hier iedere dag in de auto aan, harde muziek op mijn oren, met mijn gedachten al bij het item dat ik vandaag zou draaien. En nu? Ben ik in de bus gestapt, heb geen tag meer om de deuren zelf te openen en denk ik bij binnenkomst: ik werk hier niet meer. Maar dat was toch nog maar net...? Ja, maar nu werk ik hier dus niet meer.

Raar.

Twee dagen later zit ik aan de koffie bij onze oude buren, die ook vrienden zijn geworden. Max speelt als vanouds met ons buurjochie die even in de veronderstelling is dat we hier weer komen wonen. Nee, dat is dus het gekke. We zijn nu op bezoek. Op bezoek in Nederland.

Pas tijdens het etentje op de laatste avond, met vriendinnen L. en M. vergeet ik helemaal waar ik eigenlijk woon. We zitten in Amersfoort, onze vaste stek om af te spreken. Eens in de twee maanden zitten we hier, en dus was de tijdspanne hetzelfde - met of zonder verhuizing naar Berlijn. De gesprekken gezellig als altijd; het eten even lekker. En ons afscheid niet inniger dan normaal.

Maar de volgende dag maken we dus ineens voor het eerst een omgekeerde reis. Het bezoek aan Nederland is voorbij; we gaan naar huis. Naar Berlijn.

Raar.

Best belangrijk dus waar je meubels staan. Waar je kussen ligt. En gek hoe snel je weer ergens anders kan wennen. We gaan voortaan wel heel vaak op bezoek in Nederland. Zo vaak, dat het uiteindelijk weer heel gewoon wordt.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen