dinsdag 4 september 2012

Werk

Ik ben nu officieel Freelancer. En zoals het woord al zegt: die hebben veel vrije tijd.
Of juist niet dus, want dat lijkt maar zo.
Alle vrije minuten en uren die ik hier thuis doorbreng, springt er een malend raderwerkje aan in mijn hoofd. 'Jij moet werk zoeken, jij moet werk zoeken, jij moet werk zoeken.' Oh ja. Dat moet inderdaad.

En dus ging ik dat maar eens doen.
Al die dingen die daarvoor nodig zijn, lijken alleen helemaal niet op werken in de oorspronkelijke zin. Mailtjes sturen, mensen bellen, een artikel schrijven, foto's erbij maken, vertalen - allemaal dingen die ik tot voor kort niet deed. En als ik daar toch af en toe mee bezig was, dan was dat in de late uurtjes. Nu mag het ook gewoon overdag.

Want mijn hoofdwerk was en is: reportages maken. Alleen laat de omroep hier even op zich wachten. Al eerder heb ik af en toe gedraaid voor de Abendschau; het nieuwsprogramma van Berlijn dat al meer dan 50 jaar bestaat en verworden is tot een heuse instantie die niet alleen iedereen super belangrijk vindt, maar die dat ook echt is. Na 27 jaar is de 'oude' baas van dat programma nu met pensioen en zit er een nieuwe achter het stuur. Een 35-jarige vrouw met twee kleine kinderen: een keuze die ik alleen maar kan beamen. Zij wil alleen eerst de redactie helemaal doorgronden - een erg professionele houding - voordat ze nieuwe freelancers binnen sleept.

En dus: heeft ze mij voorlopig even uitgeleend aan het kleine zusje. Want een Duitse omroep zou geen Duitse omroep zijn als ie niet nog honderdduizend andere verschillende nieuwsprogramma's zou maken. Bij één daarvan ging ik gisteren en vandaag aan de slag.

Wat me meteen opvalt: hoe lokaler de redactie, hoe aardiger de mensen. Iets dat voor Nederland, maar dus zeker ook voor Duitsland lijkt op te gaan. Duitsers zijn goed in afstand houden; maar vandaag ben ik meerdere keren met 'Du' en 'Ulrike' aangesproken in plaats van 'Sie' en 'Frau Nagel'. Ik heb me betrapt op een grapje, en heb zelfs in het bijzijn van een aardige editor een stemmetje opgezet. Zomaar. Heel bijzonder. Op dag 2 al zo'n losse sfeer - ik had het eerlijk gezegd niet verwacht.

In al die tijd daartussen heb ik kilometers ver gereden voor mijn reportage.
Want Berlijn is groot.
Maar de provincie eromheen - Brandenburg - is nog vele malen groter. Mijn doel: voetballers van FC Energie Cottbus filmen tijdens een fotoshooting in Tropical Islands; het grootste tropische zwemparadijs van Europa (zeggen ze zelf). Gesitueerd in Krausnick. Waar? Ja, kijk maar op de kaart, moest ik ook even doen.

In het midden van nergens staat er ineens een grote hal. Bedacht als werkplaats om zeppelins in te bouwen en na een mislukte start overgekocht door een investeerder uit Maleisië. Die maakte er een nepeiland van met veel water en blauwe fotowanden met wolkjes erop.

Een mooie coulisse om overtrainde voetbalknieën vast te leggen.
Met het zweet op kop, rug en benen ben ik anderhalf uur lang achter de fotograaf aangehold. Daarna heb ik 50 minuten teruggereden naar de redactie in Potsdam, als een speer mijn materiaal laten inladen en heb ik de reportage binnen anderhalf uur samen met een editor gemonteerd. Want zelf monteren - daarvoor moet ik de techniek daar op de redactie eerst nog bestuderen.

En toen ik klaar was en buiten stond? Toen wist ik weer: ja, dit is werken zoals werken bedoeld is. Voor een tv-journalist. Voor een camjo.

Morgen kruip ik weer achter de computer. Thuis. Op mijn sloffen. Er ligt een vertaling op me te wachten. En een tekst die nog geredigeerd moet worden. Mails. Telefoontjes. Lijntjes die ik uit moet zetten. En een kop koffie uit mijn eigen machine.

Ook dat is werk - ik moet er alleen nog een beetje aan wennen.
Fijn hoor, freelancer zijn.

1 opmerking:

  1. Mark van der Wel4:56 p.m.

    Wel heel tof dat je op plekken komt die je nog helemaal niet kent. Weer eens wat anders dan Lopik of Groenekan!

    Go girl, we blijven je volgen!

    Mark vd Wel

    BeantwoordenVerwijderen