maandag 26 november 2012

Wachtkamerpret

Eigenlijk wilde ik een leuk stukje schrijven over Sinterklaas. In Berlijn.
Maar vandaag moest ik naar de kinderarts. Baby met koorts is nooit leuk en naar de arts nog minder, maar voor de zekerheid wilde ik toch maar even om advies vragen.

Ik had nog vaag iets in mijn hoofd. Hoe het vroeger ging toen ik zelf met mijn moeder bij de arts of het ziekenhuis zat. Dat we dan lang moesten wachten. Minstens de hele ochtend ervoor uit moesten trekken, hele tritsen boeken meenemen zodat het nog een beetje leuk bleef voor mij.

Die gedachte liet ik even voor wat ie was, want dat was maar liefst 25 jaar geleden.

Ik had blijkbaar beter voorbereid kunnen zijn op het tafereel dat zich mij bood toen ik de deur van de kinderarts opendeed. De voorkamer zat namelijk vol. Vol met ouders en hun kinderen. Achter de voorkamer zat de gewone wachtkamer, en ik moest al even mijn best doen om daar om de hoek te kunnen kijken.

Vol. Ieder plekje bezet. Eén papa leunde tegen het kledingrek, staand. Want een lege stoel - die was nergens meer te zien. In de gang van de voorkamer naar de wachtkamer zaten zelfs mensen op de grond. En zat daar in het trappenhuis net niet een moeder die haar baby borstvoeding gaf? Nog voordat ik überhaupt de deur had geopend?
Jawel, dat had ik dus goed gezien.

Daar sta je dan, met je eigen koortsige baby van bijna 1.
Terwijl ik in ieder geval even de geboortedatum van Lotta doorgaf en de assistente achter de balie onze gegevens op een ouderwetse registerkaart invulde, hoorde ik twee moeders tegen elkaar praten. Hoe lang zij hier al zit, vroeg de één. "Seit zehn", was het antwoord.

Ik dacht nog even: ze bedoelt waarschijnlijk 10 minuten. En de mevrouw die het vroeg ook, want ze herhaalde haar vraag. "Seit 10 Uhr", zei ze toen, vanaf 10 uur 's ochtends. Voor de zekerheid keek ik nog maar even op de klok boven de balie: het was inmiddels 12.15 uur.

Het zweet parelde al over mijn rug. Het leek hier verdomd veel op een sauna. Of een tropisch oerwoud; in een kooi bij de balie produceerden parkieten het passende geluid erbij. De verwarming hadden ze voor de kleintjes blijkbaar lekker hoog gezet - maar ja, als er dan zo'n 40 mensen bijkomen, wordt het wel een beetje te heet.

En ik besloot dus op dat moment: geen haar op mijn hoofd dat hier ook maar één minuut langer gaat wachten. Ik probeerde de (aardige) assistente nog even te polsen of ze hier iets voor het Nederlandse model voelden: een afspraak maken en dan pas langs komen. Maar mijn vraag begreep ze niet zo goed. Als je kind 's ochtends ineens ziek is, dan kun je toch geen afspraak meer maken? Dan moet je toch meteen langs komen? Nou, in Nederland hoeft dat dus niet, maar ik was te verbijsterd om haar dat uit te leggen.

Duitsland is een rijk land.
Een sterke economie.
En je betaalt een aardig centje voor je ziekenfondsverzekering. Minstens zo'n 300 euro per maand, meestal meer.

Die wachtkamer vandaag - daar begrijp ik dus echt helemaal niks van.
En dat terwijl ik weet dat Duitsers 18 keer per jaar naar de huisarts rennen, en Nederlanders dat maar zes keer doen (is uitgezocht, kijk dit maar). Het is dus voller. Maar zo vol?

Mijn kind zou twee uur later zieker zijn dan toen we naar binnen gingen.
En daarom ging ik maar weer naar huis. Boos.

Misschien was het omdat het maandag is.
Misschien omdat het november is.
Misschien omdat deze ene praktijk haar zaakjes niet op orde heeft.

Morgen probeer ik het weer. Maar ik zal eerst gaan bellen en vragen hoeveel mensen de assistente op dit moment in haar voorkamer telt.

(De foto boven is trouwens niet van vandaag; de mensen met hun kinderen zomaar met mijn telefoon vastleggen durfde ik niet. Mag ook niet, vandaar een plaatje uit de jaren 90, gok ik zo.)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen