donderdag 24 januari 2013

Eisfieber

Ik had een goed idee, vond ik.

Simpel, maar vaak zijn dat de besten. In Nederland zie je alweer een hele week lang schaatsreportages op televisie. Hoe dik het ijs is. Wanneer je erop kan. Welke plaats de eerste marathon op natuurijs binnenhaalt. Wat de ijsmeesters erover zeggen. Welke ijsbanen vernield zijn met zout. Hoe met man en macht geprobeerd wordt de sneeuw van het ijs te blazen. Hoe mensen onder het ijs belanden. Hoe tochten worden gestaakt, omdat schaatsers door het ijs zakken (zojuist gebeurd in Overijssel).

Alles voor de ijzers. Voor de fanatiekelingen. En op een paar na (ik ken er welgeteld eentje) is het hele land in rep en roer. Blij dat het kan, al is het maar thuis op een grachtje of een poeltje.

Hier kraait er geen haan naar.
Echt niet.

Het vriest alweer behoorlijk lang (Althans - voor mijn gevoel een eeuwigheid. Januari had tot nu toe 3 zonuren. Geen idee waar dat heengaat. Maar goed is het niet voor een mens.). Dus dan is er ook ijs. En kun je ook schaatsen. Want in Nederland kan het toch ook? Ook al is het ijs slechter dan in voorgaande jaren - her en der kan het best wel.

En dus stuurde ik het idee naar de RBB. Gewoon omdat ik zin had in een ijsreportage. En blijkbaar stond het onderwerp nog helemaal niet op de agenda, dus ik mocht het gisteren onmiddellijk maken.

Een belrondje leert dan al snel: ijsmeesters kennen ze hier niet. Ijsverenigingen ook niet (alleen sportverenigingen voor schaatsers of ijshockeyspelers). Evenmin zijn er recreatieschappen. De overheid van een deelstaat (vergelijkbaar met het provinciebestuur in Nederland) heeft er ook geen kaas van gegeten. Het Land Brandenburg heeft geen overzicht van de watergebieden waar wellicht op geschaatst kan worden.

Het enige controllerende orgaan is de Wasserschutzpolizei. Die checken vooral dat de nog verankerde bootjes niet gestolen worden in de winter, maar ze letten ook een beetje op het ijs. En waarschuwen als je er niet op kan.

En gek genoeg kan dat dus ook niet.
Ik heb best wel wat rondgebeld. Ben uitgekomen bij één van de mooiste schaatsgebieden van Duitsland - de Spreewald. Als het ijs daar dik genoeg is, kun je kilometers lange tochten maken. (Iets wat Duitsers over het algemeen niet doen. Ze hebben alleen kunstschaatsen en ijshockeyschaatsen en daar kom je niet ver mee.)

Maar ook daar kan het nu niet. Het ijs is te dun. Te gevaarlijk. Ook al is het daar best ondiep - er is teveel stroming. En ook al krijgen we in het weekend 's nachts -20, dan nog zal het ijs niet genoeg kunnen groeien.

Geen schaatsers te bekennen dus tijdens mijn tocht. Ijskoorts? Hebben ze hier nog nooit van gehoord.
Af en toe schijnen er nog wat ondergelopen weilanden te zijn, waar je dan wel op mag. Maar ook die heb ik gisteren niet zo snel kunnen vinden.

Mijn eigen schaatsen had ik dus wel mee. Maar helaas - ik heb maar heel even op het ijs gestaan.

DE REPORTAGE (een ouderwetse link)

1 opmerking:

  1. Anoniem4:50 p.m.

    O jee, het Nederlands begint al een beetje op z'n retour te raken: "Ijsverenigingen" in plaats van "IJsverenigingen".

    Maar het is natuurlijk wel een gemene, dus hij is je meteen weer vergeven hoor.

    BeantwoordenVerwijderen