woensdag 15 mei 2013

Wennen

Vergezichten met groen gras, blauwe zee, zand zover je kunt kijken.
Gezellig aan tafel schuiven in het huis van goede vrienden.
Fietsen naar het Amsterdamse bos, ijsjes eten - ook als het daar nog te koud voor is.

De benen languit in een stacaravan met oranje vlaggetjes.
De kroning die een inauguratie is.
Vrijmarkt in Haarlem.
Indrukwekkende beelden uit Amsterdam.

Lunchen en dineren in hip ogende strandtenten met slechte bediening.
Schrikken van de prijzen.
Genieten van de zon op het terras.
Onze dochter die een asbak kapot slaat. Met één hand. In één keer.
De beste vrienden die langs komen, ook als ze daar eigenlijk te druk voor zijn.
Wijntjes.
Patat.

Blij zijn als de zeewind eindelijk warmer en minder scherp om onze oren waait.
De eerste stapjes van onze dochter in het zand.
Onze zoon die met blote voeten alsmaar water blijft halen.
Boeings kijken tussen de vliegtuigspotters en de tulpenvelden.
Het vliegtuig dat ons naar die andere fijne Nederlandse vriendin in Engeland brengt.

Drie Engelse dagen boven de 20 graden.
Met Bacon ontbijten.
Wandelen.
Schommelen in de tuin.
Beleefd praten.
Picknicken in het park.
Poedelen tussen de fonteinen in de binnenstad.
Weer terugvliegen.

Eén dagje Drenthe.
Winkelen.
Rokjesdag.
Eindelijk zomerbanden.

Harlingen.
Schaapjeswolken als schilderijen.
Dagjesmensen. Hemelvaartsreizigers. Familieweekend.
De boot naar Vlieland.
Voor even Eilanders.
Met de bakfiets.
Naar de kroeg.

Lunchen.
Wijntjes.
Borrelhapjes.
Meer wijntjes.

En heel veel familieleden.
Heel veel gezellige familieleden.
Zo gezellig en relaxt, dat het eigenlijk helemaal niet kan.

En nu is het dus best even wennen om na zo'n vakantie weer terug te zijn in Berlijn.
We zijn er echt helemaal uit geweest. Maar ook echt even weer helemaal thuis. Ik moet weer zoeken naar de Duitse woorden. Ik staar nog een beetje wezenloos naar de Fernsehturm. Ik heb de stapel Berliner Zeitungen nog niet aangeraakt. En heb het nieuws hier nog maar amper gevolgd. Een reis naar de redactie voelt nog een beetje alsof er iemand anders achter het stuur zit.

De terugreis was lang - wonen we echt zo ver weg?
Nederland zit in ons, in mij.

Maar gelukkig begint de Berlijnse zomer.
28 graden vandaag.
In Nederland? 12.

Dat waren vroeger de dagen waarop ik niets liever wilde dan in de Berlijnse zomersferen zitten.
Die zijn onbetaalbaar.
Nu zit ik er.
En zo valt het niet zwaar om te wennen.

Eigenlijk zijn we nog steeds op vakantie.
En daar gaan we van genieten.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen